(Non) Communicatie

Praten jullie nog met elkaar?
Verlopen die gesprekken bevredigend?
Kun je zeggen wat je te zeggen hebt, kun je echt naar de ander luisteren?

Een interessante vraag rond communicatie is ‘wie praat er eigenlijk met wie?’

Onze persoonlijkheid is opgebouwd uit allerlei delen:
Er is een rationeel deel dat ogenschijnlijk op volwassen manier een gesprek voert. 
Er is een kinddeel dat erg gevoelig is en op zoek is naar veiligheid en liefde bij de ander. Het kinddeel reageert sterk op de non-verbale boodschappen, zoals de intonatie of blik van de ander. En het voelt feilloos aan of de ander oprecht geïnteresseerd en open is.
Er is een kritisch deel, de innerlijke criticus, die jou zelf en de ander onafgebroken bestookt met regels en normen. 
Deze (en andere) delen samen vormen ons ‘zelf’, onze identiteit.

Over het algemeen zijn mensen zich niet bewust van de diversiteit van hun ‘zelf’. 
Een gesprek tussen partners is feitelijk zelden een gesprek tussen twee gelijkwaardige volwassen mensen. Achter de schermen van ‘een gewoon gesprek’ gaat vaak een wereld schuil van zoeken, duwen en trekken van de innerlijke delen. Veel problemen ontstaan doordat men zich hier niet van bewust is.  
Veel mensen merken op dat ze bij gesprekken in dezelfde cirkels rond praten en eigenlijk niet echt verder komen. Er kan hevige machtstrijd ontstaan. Of oude koeien worden er in kuddes bijgehaald.
Geen wonder dat een gesprek dikwijls niet echt bevredigend voelt. Gevoelens van onvrede, boosheid, machteloosheid of gekwetstheid zijn geen uitzondering.
Als je de vraag ‘wie praat er met wie’ stelt, kun je constateren dat communicatie over het algemeen behoorlijk complex is. 

Vanuit welk deel praat je?
Vanuit welk deel reageer je?
Welke delen ben je bewust?
Welke delen zingen ondergronds mee en bepalen de dynamiek van de relatie?

Hoe kun je nou eigenlijk een gesprek hebben over alledaagse dingen, of een relatieverdiepend gesprek, waarbij je een gevoel van vervulling en bevrediging krijgt?
Communiceren is een ware kunst, een kunst die je kunt leren en kunt blijven ontwikkelen. Door meer bewust te worden van de ‘wereld achter de schermen’ kan er veel ruimte en begrip ontstaan, zowel voor jezelf als voor de ander. Dit is een belangrijke voorwaarde om op constructieve manier een gesprek te gaan voeren. Het vraagt geduld, het vraagt training en je moet gemotiveerd zijn om zelf te willen veranderen (in plaats van te wachten tot je partner dat een keer doet!)